TANGO

logo_black_por 2

Argentyńskie Tango zrodziło się w dorzeczu Rio de La Plata u schyłku XIX w. Powstało naturalnie, jako efekt zderzenia się rodzimych kultur afrykańskich niewolników, tubylców i różnorodnej mieszanki imigrantów. Miało być wytchnieniem i rozrywką pośród ucisku, ciężkiej pracy, biedy i nostalgii.  Obecnego charakteru i kształtu nabrało na przedmieściach Buenos Aires i Montevideo w pierwszych dekadach XX w., w tamtejszych klubach i kabaretach o wątpliwej opinii.

Od początku esencją tanga było spotkanie dwóch osób ‘tu i teraz’.  Pierwotnie surowe, momentami wulgarne stopniowo nabierało ogłady na salonach dobrze sytuowanego mieszczaństwa. Samoistnie powstawały zasady  i rytuały wspólnego tańca, w dużej mierze odzwierciedlające reguły ówczesnego życia społecznego.  Nazywamy je etykietą milongi, milongą zaś miejsce, w którym tańczy się tango. 

Współcześnie technika tanga pozostaje wierna spotkaniu dwóch osób w muzyce i objęciu. Ruch nabiera elastyczności, zanika wyraźny podział ról. Ważna jest improwizacja i wyczucie chwili. Taniec jest lustrem naszej ekspresji, przeżyć i poruszeń. Dialogiem, dla którego tłem jest muzyka.

Muzyczne korzenie tanga sięgają rodowitych melodii ludów afrykańskich, które z czasem wzbogaciły muzyka europejskich imigrantów (habanera, walce, polki, mazurki). Te pierwotne akordy ewoluowały na przestrzeni dekad, by ostatecznie przybrać jedną z muzycznych form muzyki tanga, jak: Tango, Vals czy Milonga.

Różnorodność muzyczna w naturalny sposób sprowokowała różnorodność tańca. Dwa główne nurty to Tango Tradicional (Salón, Milonguero), tańczone do muzyki tradycyjnych tang, najczęściej z okresu Złotej Ery Tanga oraz Tango Nuevo, wykonywane do muzyki współczesnej wzbogaconej o elektroniczne brzmienie, definiowanej jako Tango Alternatywne bądź do utworów, które wybiegają poza klasyczny repertuar tanga. Tango Show (Escenario / Fantazja) jest tym, co oglądamy na pokazach czy scenach filmowych. Tu ważne są efektowne figury i wyrazista ekspresja. Styl “zarezerwowany” dla profesjonalistów.

Współcześnie tango pozostaje żywą kulturą muzyki, tańca i obyczajów, która z roku na rok zyskuje coraz szersze grono fanów. Powstają nowe aranżacje i kompozycje muzyczne, rozwija się taniec. Tango można zatańczyć niemal w każdym większym mieście we wszystkich zakątkach świata. Festiwale tanga tętnią życiem, a  pokazy mistrzów zachwycają nawet najbardziej “wybredne oko”. 

FERNANDO 1A

Fernando De Lutiis & La Amelita

Wiodąca para nauczycieli tanga w Por Fiesta Club.  Doświadczeni tancerze i pedagodzy, (których cechuje niezwykła ekspresja i plastyczność ruchu.) Uważają, że tango to rozmowa dwojga partnerów oparta o odczucie chwili, muzyki i siebie nawzajem

FLAMENCO

logo_black_por 2

Flamenco wywodzi się z gorącego południa Hiszpanii. Powstawało w klanach tamtejszych Cyganów. Było (i jest) duchową ucieczką od ucisku i biedy, “tanią” radością i świętowaniem chwili. Do dziś nierozerwalnie łączy się życiem i kulturą mieszkańców Andaluzji. Tak najlepiej je poznawać, zanurzone w swojej codzienności, w historiach tworzących je ludzi. Być częścią fiest i podziwiać ich koloryt. Cante, gitarra, cajón, palmeros i bailadores! Słynne ‘Ole’ wyrwane z ciszy, dyktowane chwilą. Eso es flamenco! 

To niezwykle bogata formą sztuki, która podbiła artystyczne sceny całego świata. Ognisty taniec, porywająca ekspresja, falbaniaste suknie i kastaniety. Efektowne zapateado (step) i nieuchwytne Duende (duch flamenco). To obraz, który najczęściej zapisuje się we wspomnieniach ze spektaklu koncertu flamenco. I choć najbardziej widowiskowy jest taniec, to nie byłby taki bez charakterystycznego dźwięku gitary i poruszającego do głębi śpiewu.

Muzycznie flamenco pochodzi z muzyki przenikających się kultur: arabskiej, żydowskiej i chrześcijańskiej. Początkowo był tylko śpiew, któremu z czasem zaczęły towarzyszyć step i prosty akompaniament rąk (palmas). Pierwszym i najważniejszym instrumentem była (i jest) gitara. Flamenco w zależności od regionu oraz tego, Kto i jak je wykonywał nabierało swojego charakteru i wyrazu. Codzienność dyktowała treść pieśni, które często przybierają formę mądrości ludowych.

Wyróżnia się około  trzydziestu stylów (palos) flamenco, które zasadniczo dzielą się na pieśń głęboką (cante jondo albo cante grande) i pieśń lekką, radosną (cante chico). Cante jondo jest wyrazem zadumy nad światem, radością i smutkiem życia (tientos, soleá, siguiriyas). Cante chico to pieśń zabawy i radości (tangos, fandango, alegrías).  Czasami podaje się również cante intermedio, jako formę pośrednią między nimi (np. bulerías).

Przez lata flamenco emigrowało i powracało do andaluzyjskiej kolebki czerpiąc z bogactwa kultury innych regionów Hiszpanii (palos aflamencados, jak sevillana czy farruca) oraz z egzotycznych regionów Nowego Świata (palos de ida y vuelta, jak rumba, colombiana czy guajira). W taki sposób do kanonu instrumentów muzycznych flamenco dołączył cajón, współcześnie bazowy instrument perkusyjny. 

Okres “złotych lat” dla flamenco zaczyna się z początkiem lat 60. XX w. Wtedy flamenco wychodzi poza rodzinne kręgi Gitanos, za sprawą filmu i oszałamiających spektakli zdobywa popularność na całym świecie. Artyści flamenco sięgają “po więcej” tworząc fuzje z muzyką jazzową (flamenco nuevo) i poularną (flamenco chill).

Współcześnie zachwycają duże koncerty i spektakle, poruszają kameralne tablaos, bawią spontaniczne fiesty. Flamenco jest żywe, nieustannie porusza i zachwyca, tak amatorów, jak i profesjonalistów. Coraz częściej, tak w muzyce, jak i w tańcu powraca się do korzeni i słów wielkich Mistrzów Flamenco: “nieważne co, ważne aby było w rytmie i z wyrazem. Corazón y compás, siempre!

Flamenco2

La Amelita

Tancerka, pedagog i wyrazista osobowość. Flamenco tańczy od 2003 roku. Najbardziej ceni jego pierwotną, ludyczną postać. Ten taniec  to jej wielka pasja, studium pokory i wytrwałości. Uważa, że flamenco zmienia się wraz z naszą dojrzałością, dlatego jest tak fascynujące i nie może się znudzić.

SWING

logo_black_por 2

Swing to potoczne określenie tańca do muzyki swing jazz lub tradycyjnego jazzu. Jego początki przypadają na pierwsze dekady XX wieku, kiedy w amerykańskich klubach zaczyna królować swing jazz. 

Wśród tańców swingowych wymienia się takie style, jak Charleston, Collegiate Shag, Lindy Hop czy Balboa. Niewątpliwie najbardziej  popularnym pośród nich Lindy Hop, styl tańca spopularyzowany w Nowym Jorku przez afroamerykańskich tancerzy, którzy spotykali się i tańczyli w słynnym Savoy Ballroom.

Pierwsze tańce swingowe powstają spontanicznie w latach 20. ubiegłego wieku w rytm bansującej muzyki coraz bardziej popularnych big bandów. W tym czasie na tanecznych parkietach królował charleston, dynamiczny taniec towarzyski wywodzący się z południowej Karoliny, z miasta o tej samej nazwie. Charakterystyczne żywe tempo, które widać w efektownej pracy nóg (kick, tap & twist). Charleston czerpał z innych stylów tanecznych, takich jak „Texas Tommy”, «Black Bottom». Styl Lindy Hop zaczął się klarować, kiedy tancerze zaczęli urozmaicać swój taniec figurami prowadzonymi w otwartym trzymaniu. (Dotąd tańczono przede wszystkim w trzymaniu zamkniętym.) Takie trzymanie z czasem przyjęło nazwę „baty” czy „Swing Out”.

Mówi się, że nazwa „Lindy Hop” pojawiła się w 1927 roku w Sali Balowej Savoy podczas konkursu tańca na pamiątkę słynnego lotu Charlesa Lindbergha przez Atlantyk. Lindy jest połączeniem zdrobnienia Lindbergh i hop (skok w języku angielskim), by w ten sposób odnieść się do/ upamiętnić/ „skoku” od jednego wybrzeża oceanu do drugiego.

Lindy Hop bardzo szybko zyskało popularność w całych Stanach Zjednoczonych. W wydaniu magazynu Life z dnia 23 sierpnia 1943 roku, ogłoszono Lindy Hop jako „taniec narodowy”. Z biegiem czasu, Lindy Hop ewoluowało w różnych stylach jak: huśtawka, West Coast, Jive, Boogie Woogie, Balboa, Wendy etc.

Współcześnie tańce swingowe ponownie sięgają szczytów popularności, a najczęściej tańczone style to lindy hop, charleston/ authentic jazz czy balboa.

dawid

David Tritel & Dorota Kita

David tańczy od zawsze. Wychował się w kulturze jazzu. Taniec to dla niego naturalna i poruszająca forma dialogu. Uczy wytrwałości i zaufania. Ucząc tańca poznał Dorotę, z którą szybko odkryli wspólną pasję do tańca i muzyki swing jazz. Dla niej taniec to fascynujące spotkanie z partnerem, w którym jest się widzem i aktorem równocześnie.

BURLESKA

logo_black_por 2

Taniec i małe widowisko teatralne równocześnie. Narodziła się w blasku reflektorów w kabaretach, które wzięły szturmem widownię najpierw Ameryki Północnej, a później Europy i całego świata. Zanim wyklarowała się jako osobna forma ekspresji była … częścią programów kabaretowych, które bawiły publiczność na przełomie wieków  XIX i XX. Piękne i powabne tancerki w egzotycznych strojach wykonywały krótkie etiudy, a nierzadko wręcz spektakle taneczne. Częstym elementem wykorzystywanym w tańcu były pióra i boa, które po dziś dzień pozostają symbolem kabaretowych rewii tańca. Typowe dla burleski były elementy tańca, w którym kobiety odsłaniały atrybuty swojego ciała, nie tracąc nic ze swojej tajemniczości i zmysłowości. 

Tancerki występowały solo lub choreografiach grupowych. Ich występy emanowały kobiecym seksapilem i aparycją/makijażem na miarę kabaretów tamtych lat. Ta stylizacja pozostaje charakterystyczna dla pokazów burleski do dziś. Tancerki wabią i kuszą swoim tańcem, nie tracąc przy tym nic ze słynnej kobiecej tajemniczości. Muzycznym tłem tych pokazów są najczęściej znane utwory muzyki popularnej. 

Współcześnie kultura tego tańca opiera się na zmysłowych i bardzo kobiecych choreografiach, które wydobywają jej czar i powabność. Ruch jest elegancki i przemyślany w każdym szczególe.

malgo

Małgorzata  Perzyńska-Musiał

Utalentowana tancerka i choreograf, kobieta o czarującym uśmiechu. Taniec jest z nią od zawsze. Pozwala przeżywać świat tu i teraz, zapomnieć o codziennych obowiązkach. Burleska w jej wykonaniu to małe dzieło sztuki.

Wyjście do kina, kolacja w restauracji, a może lekcja tańca? Zobacz nasz cennik i przekonaj się, że lekcja tańca – godzina przyjemności i relaksu jest warta swojej ceny.